Gisteren ging ik de fout in.
Door alles wat eraan voorafging waren de omstandigheden niet ideaal. Na een slechte nacht, met pijn in mijn maag, was mijn energieniveau lager dan normaal. Toch begon de dag eigenlijk goed. Ik startte prettig met werken en alles liep behoorlijk soepel.
Totdat ik werd uitgedaagd door een patroon dat ik al mijn hele leven met me meedraag.
Een klant deed in mijn beleving opnieuw een poging om over mijn grens te gaan. Vrijwel direct schoot ik in de emotie en ging ik in de verdediging. Uiteindelijk kwamen we er samen wel uit en bereikten we overeenstemming, maar het gevoel bleef knagen. Het was niet helemaal zuiver.
Achteraf zie ik dat dit een typisch voorbeeld is van kijken door de ogen van het ego. Het ego voelt zich bedreigd, trekt conclusies en creëert verhalen. Het raakt verstrikt in de overtuiging dat een ander macht heeft over jouw innerlijke rust. Alsof iemand zonder jouw toestemming over jouw grenzen heen kan gaan.
Zen nodigt ons uit om een stap terug te doen en onze gedachten, emoties en reacties waar te nemen zonder er direct in mee te gaan. Wanneer we dat doen, ontstaat er ruimte. Ruimte om te zien dat onze eerste interpretatie van een situatie niet altijd de werkelijkheid is.
Zelfvergeving begint voor mij met het erkennen dat ik de situatie verkeerd heb gezien. Niet vanuit schuld of zelfkritiek, maar vanuit bewustzijn. Ik zie dat ik me heb laten meeslepen door een oud patroon. Ik zie dat ik vanuit emotie heb gereageerd. En ik zie dat ik de werkelijkheid heb gekleurd met mijn eigen angst en verdediging.
Wanneer ik dezelfde situatie nu vanuit aandacht, zachtheid en liefde bekijk, zie ik iets anders. Ik zie geen klant die over mijn grens probeert te gaan. Ik zie een teleurgestelde klant die een laatste poging doet om iets voor elkaar te krijgen. Iemand die graag een andere uitkomst had gewild en daarvoor nog één keer zijn best doet.
Dat inzicht verandert niet alleen mijn beeld van de ander, maar ook mijn beeld van mezelf. Op het moment dat ik mijn eigen vergissing herken, verdwijnt de behoefte om mezelf te veroordelen. Dan blijft alleen de les over.
Misschien is dat wel de essentie van zen in het dagelijks leven. Niet dat we nooit meer reageren vanuit ons ego, maar dat we steeds sneller leren herkennen wanneer we dat doen. En dat we vervolgens de moed hebben om opnieuw te kijken.
Met een open hart.
Met meer begrip.
En met de bereidheid om de werkelijkheid te zien zoals ze is, in plaats van zoals onze angst haar vertelt.
Jacco