Ik twijfelde even of ik deze post zou moeten plaatsen.
Het reptielenbrein is in mijn optiek het oerbrein van waaruit emoties ontstaan om je te beschermen. In spirituele kringen wordt dit ook wel het ego genoemd. Het is immers het mechanisme dat getriggerd wordt wanneer je denkt dat je in gevaar bent.
Bij ons mensen is dat, door onze verbeeldingskracht, ook datgene waarmee we ons identificeren. En daar kan het soms misgaan. Althans, als je uit je slof schieten als misgaan wilt bestempelen.
In de regel ben ik ervan overtuigd dat het bewaren van rust de beste strategie is voor een professional. En toch gebeurt het dat, als dingen niet gaan zoals je zou willen, de emotie een loopje met je neemt.
Aangezien ik de neiging heb erg gedreven te zijn en mijn werk en het bedrijf dat ik vertegenwoordig serieus te nemen, kan ik mij daar behoorlijk mee identificeren. Op het moment dat mijn reptielenbrein denkt dat er iets bedreigd wordt, bijvoorbeeld wanneer een klant in stevige bewoordingen aangeeft dat het bedrijf waarvoor je werkt niet goed bezig is, ontstaat er een emotie.
Op zo'n moment is er een sterk verlangen om betrokken collega's hierin mee te nemen. Het eerste wat mij dan vaak voor de voeten wordt geworpen is: "Maar jij mediteert toch?"
Ja, dat klopt, zeg ik dan. En dat is niet voor niets.
Meditatie maakt je niet ongevoelig. Het haalt het reptielenbrein niet weg en zorgt er niet voor dat je nooit meer boos, geraakt of teleurgesteld bent. Het helpt je vooral om sneller te herkennen wat er gebeurt. Om ruimte te creëren tussen de prikkel en je reactie. Om niet volledig samen te vallen met de emotie die opkomt.
Los van dit betoog ten gunste van de gemoedsrust, blijft als professional wel de vraag hoe je kunt werken aan verbetering. Want er is altijd verbetering mogelijk.
In spirituele zin is het antwoord wellicht om je minder te identificeren en dingen minder persoonlijk aan te trekken. Om te beseffen dat je niet je gedachten en emoties bént, maar degene die ze waarneemt.
In praktische zin kan het soms helpen om, als rustige en aardige woorden niet meer aankomen, je emotie toch in de strijd te gooien. Niet vanuit agressie, maar vanuit betrokkenheid en oprechtheid. En daarbij voor lief te nemen dat je niet altijd door iedereen aardig gevonden wordt.
Misschien zit de wijsheid niet in het volledig uitschakelen van het reptielenbrein, maar in het leren herkennen wanneer het aan het stuur zit. Om vervolgens bewust te kiezen hoe je ermee omgaat.
Want ook dat is mens zijn. En misschien juist wel professioneel zijn.
Jacco